23 sept 2010

Yo pedí un bocadillo de polla ¡pero también Clare Boothe Luce se equivocó!


Ay ay ay... que rollo los idiomas. Hace dos años yo, recién llegado a Madrid, en una terraza de Plaza Olavide le pedí a un camarero un bocadillo de polla en lugar de un bocadillo de pollo. Y dándome cuenta que la cara del camarero se había puesto roja (con algo de azul), para ser amable (y además deseando desarrollar mi español), pregunté si, por casualidad, no tenía polla. Luego por mucho tiempo me quedé embarazado (aunque nunca conseguí conocer el camarero), por la sencilla razón que en italiano quedarse embarazado suena similar a “estar incomodo”. Y así anuncié a todo el mundo, y sin vergüenza, mi embarazo cuando me quedé sin un duro al momento de pagar la cuenta en un restaurante muy pijo (un amigo me aconsejó dejar al padre pagar); cuando tirándome a la piscina salí sin bañador (otro amigo murmuró: pero no es posible, el cloro mata todo); y cuando en el cuarto de baño de un club de jazz alguien intentó chuparme “el pollo” contándome que le encantaba, pero que le encantaba de verdad, Rafaella Carrá, (un día, me gustaría describir la cara del tío, medio enrollado en mis calzoncillos, al oír que todo eso me ponía embarazado).


Pero lo que me pasó es la nada en comparación con lo que pasó, en el 1938 a Clare Boothe Luce, editora de la revista de moda "Vanity Fair" de Nueva York.
Clarita tenía un amiga que, pobrecita, se le había muerto la hija (aunque todo esto suena demasiado a rima es algo de trágico). La hija (quiero decir la hija de la pobrecita amiga de clarita), llevando su vestido negro favorito y un prendedor de rosas amarillas, se había suicidado tirándose por la ventana de su apartamento de lujo situado en un rascacielos. Y fue por eso que Clare Boothe Luce deseaba hacer algo por su amiga y encontrando un día, en una fiesta muy vip, a la famosa pintora Frida Kahlo, se acercó a ella para contarle toda la historia y comisionarle un retrato (un retrato de la hija de su jodida amiga).
Frida, genial como era, sugirió el pintar el cuadro como un retablo. La Clare pensó indudablemente: “Pues retrato, retablo, suenan igual... está bien” y aceptó.
Es que un retablo es algo totalmente distinto de un retrato. Un retablo es como un cómic, como un “ex voto” en el cual se recuerda y se pinta la historia que causó la desgracia.
Así mientras la Clarita esperaba un retrato muy burgués donde salía una mujer guapa y elegante con su mejor vestido y sus joyas más impactantes, Frida pintaba un cuadro donde la chica se tiraba por la ventana del rascacielos y luego se la veía caer y por fin acababa aplastada en la acera como una cucaracha. Además es típico de los retablos añadir un pequeño relato del sucedido y Frida lo escribió con letras mojadas del sangre de la pobrecita.
¡Desde luego todo quedaba muy guay!
Cuando Clare Boothe Luce vio el cuadro empezó a gritar (nos gusta pensar apretando un vocabulario) y su primera reacción fue pensar en quemarlo, pero sus amigos la convencieron de lo contrario. Porque la Kahlo ya tenía mucho éxito y, bueno, el arte es el arte.
“¡Arte…y una mierda!” seguro pensó la Clarita “si voy a dar este cuadro a mi amiga ella me mata”.
Así parte de la tercera línea del relato sangrante, que una vez decía "pintado a petición de Clare Boothe Luce, para la madre de Dorothy" fue borrada. Y luego el cuadro desapareció por mucho, pero muchos años hasta que reapareció misteriosamente delante de la puerta principal del Museo de Arte de Phoenix, donde se exhibe en la actualidad (porque el arte es arte).
El cuadro se titula “El Suicidio de Dorothy Hale” y es uno de los cuadros más fuertes de Frida.
No hace falta que os diga que a mi, personalmente, me pone... ¡embarazado!


14 sept 2010

Era de Mayo...pues pero tambien de Maggio


Es impresionante como el dialecto napolitano y el español se asemejan. Europa es ésta.... contaminaciones. Escucháis la canción leyendo el texto en español... os dareis cuenta




Era de Mayo
Era de mayo
y te caían encima
a racimos las cerezas rojas.
Fresco era el aire y todo el jardín
olía a rosas a cientos de pasos.
Era mayo,
y no, no lo olvido,
una canción cantábamos a dos voces
más tiempo pasa,
y más lo recuerdo
fresco era el aire y la canción dulce...

Y decías: corazón
corazón mío no te vayas
tú me dejas y yo cuento las horas
quién sabe cuando volverás.
Respondía: vuelvo en mayo
cuando vuelven las rosas
si esta flor vuelve en mayo
yo en mayo ya estoy aquí,
si esta flor vuelve en mayo
yo en mayo ya estoy aquí

Ya he vuelto,
y ahora, como una vez,
cantamos juntos el motivo antiguo,
pasa el tiempo, y el mundo da una vuelta,
pero el amor verdadero, no, no acaba.
De ti, belleza mía, me enamoré,
si lo recuerdas, delante de la fuente.
El agua allí, no se seca nunca,
y heridas de amor no se sanan.
No se sana, que sanada,
si lo fuera, luz mía,
en medio de este aire embalsamado
a miràrte yo no estaría.

Y te digo: mi corazón
corazón mío ya he vuelto
vuelve mayo y vuelve el amor
haz de mí lo que quieras.
¡Vuelve mayo y vuelve el amor
haz de mí lo que quieras!


Era di Maggio
Era de maggio, e te cadeono 'nzino
a schiocche a schiocche li ccerase rosse...
Fresca era ll'aria e tutto lu ciardino
addurava de rose a ciente passe.
Era de maggio - io, no, nun me ne scordo -
'na canzone contàvemo a ddoie voce:
cchiù tiempe passa e cchiù me n'allicordo
fresca era ll'aria e la canzone doce.

E diceva: "Core, core!
Core mio luntano vaie:
tu me lasse e io conto l'ore
chi sa quanno turnarraie!"
Rispunnev'io: "Turnarraggio
quanno tornano li rose
si stu sciore torna a maggio
pure a maggio io stonco ccà".

E sò turnato, e mò, comm'a na vota,
cantammo nzieme lu mutivo antico;
passa lu tiempo e lu munno s'avota, ma ammore vero, no, nun vota vico.
De te, bellezza mia, m'annammuraie,
si t'allicuorde, nnanze a la funtana:
l'acqua llà dinto nun se secca maie
e ferita d'ammore nun se sana.
Nun se sana; ca sanata
si se fosse, gioja mia,
mmiezo a st'aria mbarzamata
a guardarte io nun starria!

E te dico: - Core core!
core mio, turnato io sò
torna maggio e torna ammore,
fa de me chello che vuò!

31 ago 2010

Semplicemente era più STRONZA (22mo Festival di Foto Giornalismo)


In questi giorni a Perpignan in Francia è in corso il 22mo Festival di foto giornalismo. La notizia è che nell’era della super informazione, della circolazione vorticosa delle immagini, la professione di foto reporter è in crisi. Troppo elevati i costi. E scarso interesse per la realtà. Si è discusso per esempio sui reportage di Haiti: “Gran parte delle immagini che abbiamo visto erano chiaramente artefatte. I visi impolverati delle vittime diventati ancora più bianchi, i cieli con dei grigi da apocalisse.” Manierismo? Decadenza? Perdita della realtà? O invece ricerca della realtà perfetta dove tutto sia compreso e dove quindi manchi l’incompreso?

Jean Baudrillard, “Il delitto perfetto”: "Finora abbiamo pensato una realtà incompiuta, travagliata dal negativo, abbiamo pensato quel che mancava alla realtà. Oggi si tratta di pensare una realtà alla quale non manca niente, degli individui ai quali non manca potenzialmente niente e che quindi non possono più sognare una elevazione dialettica.”

La cosa che più mi interessa è il collegare la comparsa di una realtà perfetta con la scomparsa della dialettica e di un pensiero critico. “Che cosa può fare il pensiero critico, il pensiero del negativo, di fronte all’eliminazione di ogni negazione, ossia davanti a una de-negazione pura e semplice? Nulla!”.

Sono abbastanza vecchio da ricordare quando tutto ciò non esisteva, e abbastanza giovane da essere complice di questa iper-realtà. Sono abbastanza vecchio da ricordare quando esisteva il NO, come parola. E abbastanza giovane da riconoscere che oggi il NO è scomparso. Il NO, oggi, è l’assenza del SI.

Questa scomparsa del NO, e l’abbandono della dialettica, la si nota a tutti i livelli, a partire da quello interpersonale. Un disaccordo si manifesta attraverso una interruzione di comunicazione (tolgo il SI), e si può risolvere attraverso una, totalmente fraintesa, idea del perdono (che non passa attraverso una analisi condivisa –nel senso discussa – di ciò che è accaduto). La discussione, intesa come scontro dialettico di opposte visioni è semplicemente qualcosa di negativo. E’ in disuso, ed è percepita come fastidiosa se non patologica. Il concetto di chiarificazione (regno della dialettica) è stato messo in disarmo (e qualcuno l’ha visto galleggiare in un molo periferico del porto di La Spezia).

Per questo assistiamo anche a fenomeni opposti, come la spettacolarizzazione del litigio. Ci divertiamo a vedere in televisione gente che litiga perché lo percepiamo come un qualcosa di proibito. Come quando si vede un film porno: il gusto sta nel vedere e quindi liberare qualcosa che è tabù, che non si fa.

Se nasce un problema, il modo di risolverlo è cancellarlo. Se io desidero fare qualcosa che so potrà ferirti (nulla di più umano), lavorerò per renderlo invisibile. E ciò che è invisibile non esiste. Pensiamo alle nuove funzioni di FeceBook, alla possibilità di rendere visibile una cosa a uno ma non a un’altro. Tutto questo è messo sotto l’etichetta della privacy ma è cosa totalmente distinta. E' la scomparsa di un’etica basata su “io so che te l'ho fatto” e rimpiazzata da “io so che tu non lo sai e quindi non l’ho fatto”. La volontà di non raccontarlo non è solo conseguenza della vecchia e sana vigliaccheria ma anche il rispetto di un nuovo senso estetico dove il negativo è cancellato.

Questa forma di comunicare priva di NO (o di negativo) diventa difficilissima di fronte ai NI (che esistono e come). Parlarsi diventa un vero lavoro di cesello, stressante e sempre pieno di tranelli. I mezzi di comunicazione usati, non a caso, sono sempre quelli indiretti (come un sms) che possono prevedere come risposta, appunto, l’assenza di risposta. La veicolazione di un pensiero indeciso, passa quindi attraverso un SI ma intermittente. Dove la cosa che conta sono, non le parole che si dicono, ma quelle che mancano. Quello che ne nasce è una specie di duello senza armi. Un duello che si perde nel momento in cui, uno dei due cede e fa una domanda diretta: “Ti va di uscire con me, si o no?” “Ti piaccio, si o no?” “Ti va di parlare di ciò che è accaduto, si o no?”. Per quanto la chiarezza è un qualcosa che tutti cerchiamo, e che in determinate occasioni è un bisogno, tutti, più o meno rifuggiamo da un simile comportamento perche sappiamo che è perdente. Perdiamo, se facciamo così, perché manchiamo di senso estetico. Una estetica dove tutto è perfetto. E dove quindi il negativo non esiste e se esiste è cancellato.

“Quest'anno, per la prima volta, il World Press Photo è stato costretto a squalificare un'immagine che era già stata premiata nella sezione sport. I giurati si sono accorti tardi che, con l'aiuto del computer, il fotografo Stepan Rudik aveva eliminato un piede, evidentemente di troppo, tra i giocatori ripresi nella fotografia.”
Capito?

Alcuni mesi fa una coppia di cari amici sposati è andata in crisi e ha divorziato. Lui non faceva che ripetermi “non me ne frega nulla”, ma mentre lo diceva, piangeva. Lei diceva più o meno la stessa cosa, ma senza piangere. Dopo qualche tempo seppi che chiusa nella sua stanza anche lei piangeva e molto. Sta di fatto che la capacità di lei di mostrare indifferenza l’ha resa agli occhi di tutti più forte, e quindi più matura (credo che questo sia una delle cause maggiori della sofferenza di lui). Tutto ciò è normalissimo: lei ha semplicemente dimostrato di essere in grado più di lui di adeguarsi all’estetica/morale in cui viviamo. (in un'altra estetica forse qualcuno avrebbe pensato semplicemente che era più STRONZA).

Antonino Pingue © 2010 Todos los derechos reservados

27 ago 2010

Cuando las palabras afilan los chucillos


Quien trabaja a diario con las palabras, además hallando ganarse así su vida, sabe muy bien que un texto esconde en sí mismo muchos pequeños engranajes secretos. Sin embargo en el colegio todavía no nos enseñan a reconocer y admirar estas “maquinarias”, con el resultado que la literatura parece a nuestro joven estudiante algo extraño, algo demasiado alto, algo totalmente fuera del mundo. Algo que no tiene ninguna comodidad en nuestra vida. Como si los escritores, empezado por los más grandes, para tener despierta nuestra atención, no se hubieran afanado en inventarse cada posible treta y artimaña.
Al día de hoy, Bello y Útil (o Bello y Eficaz) ya han tomado caminos totalmente distintos.
Permítidme por lo tanto intentar el análisis de la obra del que considero un genial y desconocido poeta de nuestros días. Un poeta en el cual, belleza y utilidad, por suerte, todavía viven juntos y bien pegaditos. Es italiano, y pasaba bajo mi casa de Roma todos los jueves por la mañana con su coche sobre el cual había montado un megáfono. Era desde este megáfono que gritaba al mundo su poesía....

¡Mujeres ha llegado el afilador!
Afilo: cuchillos,
tijeras, tijeretas, tijera de seda, cuchillos de jamón.
¡Mujeres ha llegado el afilador y el paragüero!
Arreglamos los paraguas.
¡El paragüero, mujeres!

Arreglamos las cocinas a gas.

Tenemos las piezas de recambio de vuestras cocinas a gas.

Si tenéis pérdidas de gas, nos las arreglamos.
Si vuestra cocina echa humo, nosotros eliminamos el humo de vuestra cocina a gas.

Trabajo enseguida.

¡Ya!

El texto, aparentemente comercial, es en realidad sumamente poético.
El primer verso es pronunciado marcando la M de “mujeres”, haciendo una pequeña pausa antes del verbo y alargando ligeramente la última vocal de "afilador."
¡MMujeres.... ha llegado el afiladoor!
El incipit es breve, preciso, inequívoco. Contiene, sea el mensaje sea el sujeto, a quien el mensaje va dirigido. Además, aprovechando el sonido de la M de “mujeres”, el afilador lo utiliza como estruendo, trueno, triquitraque para despertarnos. Está implícita una suspensión temporal. Parece decir: "Si estáis haciendo algo paráis de hacerlo (¡mmujeres!). Si estáis pasando la aspiradora, encaprichaos de mi voz que ha logrado alcanzaros en vuestro tecnológico ruido: tengo que hablaros, y miren, merecerá la pena."
En el segundo verso (afilo: cuchillos, tijeras, tijeretas, tijera de seda, cuchillos de jamón), el afilador pasa a un tono más contenido. A nivel fonético se limita a subrayar el F de "afilar", pero transforma una aburrida lista de utensilios, en una pequeña cantinela. De hecho no dice: "tijeras, tijeras de seda y tijeretas", que sonaría aburrido, sino aprovecha la gracia del diminutivo así que: "tijeras, tijeretas y tijeras de seda", nos sirvan de viático para entrar en un mundo de sueños, en el reino feliz donde todo está afilado.
Atento a no caer en lo melindroso, en cambio, cierra el verso con un concepto macho, práctico, concreto, metálico e inflexible, pero al mismo tiempo, sabroso, salado, sustancioso como: "cuchillos de jamón." Y para atar la cosa a las infinitas tijeretas citadas, aprovecha la repetición de "cuchillos", con la cual frase se abre y, ahora, se cierra. El verso, así, es perfectamente simétrico, y alude al mismo tiempo a una energía vigorosa, alisada, representada por "cuchillos", pero también guiña a una sensibilidad típicamente femenina: las "tijeretas".
En fin este afilador tiene brazos derechos, capaces de afilar, pero también es dulce, paternal e inspira confianza.
Desde luego ya ha logrado nuestra atención.
Pero no se queda satisfecho. Y repite: "¡Mmujeres! ha llegado el afilador y el paragüero." Pronuncia el verso con igual tono, pero ahora, cuando empieza a alargar la última vocal de "afilador", a la que nosotros casi nos estábamos acostumbrados, de repente él toma aliento, pronuncia sonora la conjunción y enseguida da la noticia: ¡también es un paragüero!
Si estabáis corriendo hacia la puerta con cuchillos y tijeretas, ahora os paráis y volvéis atrás a tomar también los paraguas.
Notad como el verso, muy astutamente, tiene una dúplice función. Recomenzando por "mmujeres" revela su ambición de poesía, de canto, de Trovador bajo vuestro castillo (o sea no estáis asistiendo a un anuncio sino a una serenata); por otro lado la repetición del verso amortigua la sorpresa del paragüero. Él no quiere aparecer como alguien que esconde algo. O sea no quiere ser atemorizante. Enganchando “paragüero” a "afilador" conjuga las dos cosas. Implícitamente parece que quiera tranquilizaros. No dice: soy un afilador, y luego ¡error! soy un paragüero. Dice: soy un afilador y un paragüero.
Él es el genio de la lámpara, entrega buenas nuevas del País de los Juguetes, tiene mil historias guardadas para vosotros, y quien lo escuche caerá en estado de gracia.
Consciente de la novedad, el afilador insiste con tono dulce, casi didáctico. Explica, conciliador, que un paragüero arregla paraguas. El paragüero, por supuesto, mmujeres.
Ahora que con prudencia ha conquistado vuestra confianza, ¿pero qué digo? ¡vuestro cariño! aprovecha para anunciar sus nobles orígenes (¡que van a atarse con sus nobles intenciones!) Y se promueve a sí mismo como un Príncipe Azul, pasando al plural mayestático.
Cada residual sospecha cae, ya. Cada barrera entre tú, antropológicamente definida “mmujer” y un, todo sumado extraño, es borrada. Una nueva realidad fascinadora está totalmente inventada para ti (como solo los grandes saben hacer). Es el fin de todas las culpas, el jubileo de las buenas maneras, de la antigua galantería; cuanto más preñada de sentido si es anunciada por, fijate, un príncipe. El príncipe de los afiladores... ¡qué además es paragüero!
Y entonces, y entonces él da otro pequeño paso adelante y... alude: “Arreglamos las cocinas a gas. Tenemos las piezas de recambio de vuestras cocinas a gas.”
Alude, por primera vez, no sólo a que vosotros bajéis al portón a llevarle cuchillos, tijeretas y paraguas, sino que sea él, oís oís, quien suba a vuestra casa, a entrar en el tálamo, en la central operativa de vuestro poder hogareño: ¡la cocina!
Reflejamos.
¿Cuán absurda habría sido esta solicitud sólo cinco líneas más arriba?
¿Un hombre, con timbre de voz vagamente fálico, que paseando ruidosamente por la calle con su coche (un coche fuera de moda además), invita en coro a las mujeres a dejarle subir a sus casas? ¡Inaudito! Y además, fíjate, por la mañana, cuando los maridos están fuera. Sí, los pobres maridos poco fálicos, y de apodos a capón (pupuchino panshulino caramelito de mi vida, ranito de mis tetas, obesito perropopito gordinchulinchu ect. ect.).
En cambio, ahora, la cosa aparece perfectamente plausible. Él ha llegado hasta aquí sin que os diéseis cuenta, mejor, sin que tampoco realmente pudiérais sospechar algo. Ha modificado el horizonte de nuestros conocimientos. Abierto posibilidades consideradas remotas. No ha inventado nada, pero ha dado forma.
¡Aquí está la verdadera poesía! Aquella escondida, modesta, preñada de olores, no ajena, sino completamente “mojada” en el real. ¡Práctica!
Además hace falta añadir que él jamas ha usado un adjetivo. No ha dicho: soy bueno, ha dejado que tú lo dijeras. No ha dicho: seré gentil, lo ha demostrado.
¡Así, hundidas en vuestras tareas domésticas (¡mmujeres!), rodeadas de detergentes corrosivos, agujereadas en las medias, traicionadas por los peluqueros e insultadas por la celulitis, os vuelve a la mente, por fin, el sabor práctico y denso de: "Cuchillos de jamón."
Y os lo repetís extasiadas: "Cuchillos de jamón."
Y también nosotros, claro, nosotros pobres varoniles hogareños, que por suerte curramos en casa, al oír la voz nervuda del afilador, somos tomados por una ráfaga calentita y nos precipitamos, sin quererlo, a la ventana envidiosos a mirar.
Es una primavera femenina la que se ve. Mujeres, mujercitas, mujeres de la limpieza, se agolpan por la calle y los portones se abren y se cierran mientras ruidosas pantuflas plumadas cruzan, taconeando, patios interiores llenos de malparadas plantas crasas. Es un florecer de mundos alternativos.
“Si tenéis pérdidas de gas, nos las arreglamos. Si vuestra cocina echa humo, nosotros eliminamos el humo de vuestra cocina a gas”. Repitiendo “cocina”, “gas” y “humo” como un ungüento especiado capaz de aliviar las preocupaciones cotidianas.
“¿Cuándo? ¿Cuándo?” gritan las mmujeres.
“Trabajo enseguida” anuncia por fin explícito “¡Ya!”
Lo demás es literatura.
Antonino Pingue © 2010 Todos los derechos reservados.


23 jun 2010

¿Podía el “gato pasado” pedir cita para un NIE sin pasar por otra pesadilla? Pues no, ¡claro que no! (o sea: otra aventura del “trabajador Europeo”)



A ver, como ya sabéis hace unos meses estoy cuidando a un chavalito alemán. Hoy teníamos que llamar para pedir cita para el NIE.

¡Tranquilo! Todo bien, pues, no pasa nada, llamo yo mi querido chavalito. Ya lo he pedido para mí, puedo hacerlo también para ti. Yo vivo aquí desde hace dos años, déjame ayudarte.

Recuerdo muy bien el día que llamé para mi NIE. No fue un día fácil. Estaba nervioso. Recuerdo que llamé y que me contestó una señorita un poco más simpática que un perro feo que acababa de mearse encima. Yo, en aquel momento, sacaba sí y no dos palabras de español y la tía no hablaba ni una palabra de italiano.
“Su nombre por favor”. Parecía una computadora sin alma.
“Antonino”
“Su nombre es Antonio”. Una computadora sin alma e idiota.
“No, Antonino”
Estupor: “¿Antonino.... Antonino como?”

“Antonino como Antonino y ya está”
Por un largo rato la tía se detiene, para volver a preguntarme enseguida sin
ninguna piedad:
“Venga, entonces ¿”a” como?”
¿Y eso? Yo no estaba preparado
para este tipo de juego. Lo que tenía ganas de contestarle era “A como A STRONZA!”
Pero, bueno, esto no lo podía decir, esto era demasiado italiano. Y sudando, me puse a pensar una palabra que empezaba por “a”. Ni una me sal
ía. Para mí en aquel momento en España se hablaba el único idioma en todo el mundo que no tenía “a”. Además (joder, ¡“además” tiene una “a”!) pensé que mi nombre es muy largo... y esto claro no ayudaba a mi pobre cerebro.
“¿Puedo saber su nombre por favor? Su nombre y apellido por favor” volvió a decirme la voz sin alma.
“Es que no tengo nombre, lo siento... todos me llaman X”
“Vale, ¿X como?”
Total: así fue come conseguí (más o menos) mi NIE. ¡Una pesadilla!

Pero ahora no. Hoy no. ¡Al día de hoy puedo! Puedo contestar al perro feo que acaba de mearse encima . Puedo contestarle: “a” como amor, como amanecer, como alma, como (¡toma!) amabilidad.
Así, planteando mi venganza, casi feliz, vuelvo a llamar, después de dos años,
a la centralita para pedir un NIE.
Estoy en un momento epif
ánico. Y como siempre, cuando estoy en un momento epifánico, no me doy cuenta que estoy para ponerme en medio de un rollo horrible.
Ya había decidido (antes del momento epif
ánico) hacerme pasar por mi querido chavalito alemán. Todo, así pensaba, sería más fácil (que con la burocracia nunca se sabe). Satisfecho y tranquilo tomo mi móvil, me siento, me lío un cigarrillo y llamo.
Después de un rato una voz femenina y amable me contesta: “Hola, buenos días ¿qu
é tal?”
“Hola buenos días” digo yo “quería....” no consigo acabar la frase cuando oigo: “Buon giorno”.
La señorita, dándose cuenta de mi acento, había empezado a hablar en italiano. Un italiano perfecto. Su tono era dulce, hermoso, materno.
Casi la tomo a mal. Y enseguida decido de seguir en castellano. Y me pongo barroco.

“Le estaría agradecido” digo “si pudiera conseguir una cita para el NIE” (¡Toma ya!!)
Dejo mi cigarrillo en el cenicero (estoy sonriendo) y espero satisfecho su reacción.
La tía encantadora me contesta en su italiano perfecto y todavía más gentil.

“Sarebbe per me un piacere. Ha con se un carta di identià o un passaporto?”
Tomo nuevamente mi cigarrillo. Me levanto. De este paso acabamos casados. Desde aquí no saco nada. Así, corto y contesto solo: “Pues s
í, claro” ( y a la mierda el barroco)
“Nazionalità italiana, giusto?” me pregunta el hada.
“No, soy alemán” rectifico malhumorado.
Un agobiante y
vacío silencio baja a mi alrededor. Lo nuestro se había acabado.
¿Qu
é pasa? ¿Qué he hecho? Intentando estar tranquilo me digo a mí mismo: está todo bajo control Antonino. No puede pasar nada. Puedes contestar a todo. Y mientras me doy cuenta que mi cigarrillo se ha apagado oigo las siguientes, terribles palabras:
“Guten Morgen.”
Joder, la puta hada conoce también
el alemán. Mi alemán es fatal, saco dos o tres palabritas en alemán desde hace un mes, no más. A la mejor puedo decir que me llamo Antonino, “a” como Adolf Hitler. No mucho más.
“Darf ich bitte Ihren Namen wissen, Ihren Namen und Nachname, danke.”
El cigarrillo apagado
se me cae de la boca. Empiezo a sudar.
“
Wie ist Ihr Name?” me pregunta el hada siempre más gentil y amable.
¿Pero qu
é he hecho de mal? Dos años de duro trabajo tirados a la basura.
Lleno de vergüenza me oigo decir: “Ja”. Y enseguida me doy cuenta que 1)
el hada me ha preguntado cómo me llamo y no tiene mucho sentido contestar con un “sí”, 2) yo tenía el tono de voz de un perro feo que acaba de mearse encima porque, para mí, eso es muy alemán, y el todo es casi paradójico, 3) mi padre tiene razón: soy totalmente incapaz.
Pero
el hada hija de puta no lo piensa así, para nada, y con todo su sentido materno, intentando comunicarse conmigo en todos los idiomas del mundo excepto los que hablo, me pregunta:
“Do you speak English?”
Mi dignidad se queda un poco más
abajo que la mierda. Jamás en mi vida me he sentido tan poco trabajador europeo.
Sin darme cuenta me dejo llevar por el pánico y me oigo decir: “Oui”
Y esto verdaderamente no tiene ningún sentido. También
el hada la piensa así, y se queda callada; creo intentando comprender mi cerebro.
Es que no hay explicaciones querida hada. Lo siento.... y cuelgo.


Y es así, que al final hoy he pasado el día intentado explicar a mi chavalito alemán por qu
é, aunque yo llevo aquí casi dos años, es mejor, mucho mejor, que sea él quien llame para pedir el NIE.
Y ya está....o, como dice la Pantoja: ¡tu a mi no me hundes!

Además leer: "¿Podía el gato pasado darse simplemente de alta con el médico de cabecera? Pues, no, ¡claro que no!"

Antonino Pingue © 2010 Todos los derechos reservados.